kkkkkkkkkkk

Δεν μπορούσε να το πιστέψει πως του ζήτησε να τον φτύνει




Γενικά, όλοι οι άνθρωποι, θα πρέπει να είναι ψύχραιμοι, υπομονετικοί, πράοι, να σκέφτονται δύο και τρεις φορές τι θα πράξουν, τι λέξεις και τι λόγια θα ξεστομίσουν. Θα πρέπει να μην εκμεταλεύονται τους γύρω τους. Θα πρέπει να μάθουν να συγχωρούν, να μην εξοργίζονται,  να μιλούν με ευγενικό τρόπο, να λένε σ΄ αγαπώ στα αγαπημένα τους πρόσωπα πριν να είναι αργά, να ζητούν συγνώμη και να το εννοούν. Πρέπει να μάθουν να μην κρίνουν και να κατακρίνουν, να μην κουτσομπολεύουν, να μην αδικούν, να μην χρησιμοποιούν σωματική και λεκτική βία. Να μην βιάζουν σώματα και ψυχές. Να μην πολεμούν για να κατακτήσουν χώρες, πετρέλαια, όμως, να πολεμούν και να μάχονται και να αγωνίζονται για το δίκαιο, για τα δικαιώματα τα δικά τους και των συνανθρώπων τους, για την αγάπη και την συγχώρεση χωρίς να χρησιμοποιούν λόγια και λέξεις άσχημες. Θα πρέπει να μάθουν να "σιωπούν" και να συγκρατούν τον εαυτό τους όταν κάποιος τους βρίζει. Θα πρέπει να αντιδρούν με σοφία, υπομονή, ευγένεια, με καλό τρόπο. Ο καλός ο τρόπος λέγεται πως βγάζει την κουφή (το ερπετό), έξω από τα ρούχα της.

 Θα πρέπει να παίρνουν τα καλά των άλλων και όχι τα κακά. Θα πρέπει να προσπαθούν να γίνονται μέρα με την ημέρα, ώρα με την ώρα, λεπτό με λεπτό καλύτεροι από πριν. Καλύτεροι στην συμπεριφορά, στις σκέψεις, στα λόγια, στις πράξεις.  Θα πρέπει να εκπέμπουν φως καλής καρδιάς και να είναι ευγνώμονες με όλους, εχθρούς και φίλους γιατί όλοι σύμβαλαν με τον δικό τους τρόπο για να είναι αυτοί που είναι σήμερα.






Μια φορά, ένας άνθρωπος πλησίασε τον Βούδα και, απρόβλεπτα, χωρίς να βγάλει λέξη, τον έφτυσε στο πρόσωπο. Οι μαθητές, φυσικά, εξοργίστηκαν.

Ο Ανάντα, ο μαθητής που εκείνη τη στιγμή βρισκόταν δίπλα του, γονάτισε μπροστά στον Βούδα και του είπε:

«Δώσε μου την άδεια να δείξω σ’ αυτόν τον άνθρωπο τι έκανε!»

Ο Βούδας σκούπισε γαλήνια το πρόσωπό του και είπε στον Ανάντα: «Όχι. Θα μιλήσω εγώ μαζί του» και βάδισε προς το σημείο όπου βρισκόταν ο άνθρωπος και μιλούσε με άλλους, καμαρώνοντας για το “κατόρθωμά” του. Φτάνοντας δίπλα του, ο Βούδας ένωσε τις παλάμες των χεριών του σε ένδειξη τιμής και του μίλησε:

«Συγνώμη που διακόπτω την κουβέντα σου. Ήρθα σ’ εσένα για να σ’ ευχαριστήσω ταπεινά γι’ αυτό που έκανες… Ευχαριστώ! Σου χρωστάμε όλοι χάρη! Σε παρακαλώ, κάθε φορά που θα νιώθεις την ακατανίκητη επιθυμία να φτύσεις κάποιον, θυμήσου ότι μπορείς να έρχεσαι σ’ εμένα. Ευχαριστώ.»

Η συγκίνηση του ανθρώπου ήταν μεγάλη… Δεν μπορούσε να πιστέψει στ’ αφτιά του. Δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που συνέβαινε. Είχε έρθει για να προκαλέσει την οργή του Βούδα, και είχε αποτύχει.

Εκείνη τη νύχτα δεν κατάφερε στιγμή να αναπαυτεί. Στριφογύριζε στο κρεβάτι του, ο ύπνος δεν ερχόταν και οι σκέψεις τον κυνηγούσαν διαρκώς. Είχε φτύσει τον Βούδα κατάμουτρα κι αυτός είχε μείνει τόσο γαλήνιος, τόσο ήρεμος, λες και δεν είχε συμβεί τίποτα…

Το επόμενο πρωί, πολύ νωρίς, γύρισε βιαστικά, έπεσε στα πόδια του Βούδα και είπε:

«Σε παρακαλώ, συγχώρεσέ με για χθες…»

Κι ο Βούδας απάντησε:

«Εγώ δεν μπορώ να σε συγχωρήσω, αφού, για να το κάνω, θα έπρεπε να είχα θυμώσει. Πάντα αμφέβαλλα για το κατά πόσο μπορεί να με κυριέψει ή όχι η οργή, και χάρη στην πράξη σου διαπίστωσα ότι μου είναι πια αδύνατον. Όμως, βοήθησες τον αγαπημένο μου μαθητή, τον Ανάντα, να μάθει ότι η οργή τον απομακρύνει από το κέντρο του.»

«Εγώ, όμως, χρειάζονται τη συγχώρεση, δάσκαλε, γιατί δεν μπόρεσα να κοιμηθώ όλη νύχτα.»

«Πέρασε μια ολόκληρη μέρα από χτες, και σε βεβαιώνω ότι δεν υπάρχει κάτι για να σου το συγχωρήσω» είπε ο Βούδας, «αλλά, αν έχεις ανάγκη από μια συγνώμη, πήγαινε στον Ανάντα, πέσε στα πόδια του και ζήτα του συγχώρεση. Αυτός, θα το ευχαριστηθεί.»

Εμείς δεν είμαστε ο Βούδας, όμως, ίσως μπορούμε να μάθουμε κάτι απ’ τον ίδιο κι απ’ αυτή την ιστορία.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Από την Άγνοια στη Σοφία» του Χόρχε Μπουκάι – εκδ. opera

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Διαβαστε και τα πιο κατω: