Ειναι ζωντανoς ο Ταξιαρχης της Λεσβου σου λεω, ειναι ζωντανος o Ταξιαρχης

Είναι ζωντανός ο Ταξιάρχης της Λέσβου σου λέω, είναι ζωντανός o Ταξιάρχης

 Λοιπόν, με τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, κανένα -πάρε δώσε-, ποτέ μου- μέχρι πριν λίγα χρόνια- δεν είχα. Σύμφωνοι. Τον σεβόμουνα, όπως με μάθανε ότι πρέπει να σέβομαι τους Αγίους Αγγέλους, αλλά -κατά την ταπεινή μου πάντα αντίληψη-την από τον ορθολογισμό τού εικοστού αιώνα βαθύτατα διαποτισμένη- οι Άγγελοι υπήρχαν σε κάποια άλλη διάσταση, αόρατοι, αυτοί τις δουλειές τους, εμείς τις δικές μας δουλειές και ουδεμία παρέμβαση στα προσωπικά μας-το καλό που τους θέλω! Δεν πήγαινα γυρεύοντας, λοιπόν, για ιστορίες με Αγγέλους και άλλα περίεργα, αλλά η ιστορία, ήρθε γυρεύοντας αυτή, και με βρήκε! Ήμουν φιλοξενούμενη στην Αμερική,το 1986 στο σπίτι ενός Έλληνα πανεπιστημιακού ερευνητή- μηχανικού στους υπολογιστές- απ’ τη Λέσβο. Πάνω σε διάφορες συζητήσεις που κάναμε μεταξύ τυρού και αχλαδίου, μάς είπε, ο οικοδεσπότης -ο οποίος με παπάδες και εκκλησίες δεν καλλιεργούσε και τη θερμότερη σχέση,δεδομένου ότι το ένα παιδί του- από θυμό για τη συμπεριφορά κάποιων φιλοχρήματων ρασοφόρων , που κάναν Μυστήρια με..ταρίφες- το άφησε αβάφτιστο: -Έχουμε κοντά στο χωριό μου, στο νησί,μια φοβερή ανάγλυφη μορφή του Ταξιάρχη,φτιαγμένη γύρω στα 900 μ.Χ. απο αίμα σφαγμένων καλογέρων και αργιλόχωμα, για την οποία λένε-εγώ δεν την έχω δει-ότι άμα προσευχηθείς μπροστά της-ζητώντας μια χάρη και σε ακούσει- λένε λέω, ότι η μορφή του στην εικόνα, αλλάζει χρώμα και απο μαυριδερή,παίρνει άλλη απόχρωση, μέχρι και κοκκινίζει! -Άντε ρε! Δεν συμβαίνουν τέτοια πράγματα, αν είναι δυνατόν! σχολίασα, εντυπωσιασμένη μεν, άπιστη δε,και η όλη κουβέντα σε αυτό το σημείο, έλαβε τέλος… Εντάξει,λατρεμένο μου… Πιστεύω στο Χριστό και στην Αγία Του Ανάσταση, ναι, αλλά όχι και ιστορίες τώρα για αγ(ρ)ίους, τραβηγμένες απ’ τα μυαλά αγράμματων χωρικών, μην τρελαθούμε! Μορφωμένοι άνθρωποι ήμασταν επιτέλους, δεν είχα καταντήσει καμιά χαζή σαλογραία, για Όνομααα! Κοντολογίς- χωρίς καμία τύψη το έκανα- τοποθέτησα την αφήγηση του φίλου, στις λαογραφικές δοξασίες που κυκλοφορούν απο στόμα σε στόμα- περισσότερο για να τρομάζουν τα μικρά τα παιδάκια και, λιγότερο επειδή διαθέτουν, όντως, υπόσταση… Το δηλώνω εντίμως! Κανένας καημός για προσωπική σχέση, ή θαύματα με τον Ταξιάρχη, δεν μου προέκυπτε! Αυτή ήταν όλη η κουβέντα και μέχρι την επόμενη μέρα, σχεδόν την είχα ξεχάσει… Λίγα χρόνια,όμως, αργότερα,το σκηνικό με τον Ταξιάρχη, ξαναζωντάνεψε, ως ακολούθως: Ο πατέρας μου, είχε ένα φίλο-συνάδελφο που αρρώστησε από το συκώτι του, άσχημα. (Έπινε; δεν έπινε; είχε ηπατίτιδα; δεν είχε; γιατρέ μου θα σε γελάσω…) Ο φίλος- μεσήλικας- κατά τους θεράποντες που έβλεπαν την άθλια κλινική εικόνα- ήταν σε αξιοδάκρυτη κατάσταση και… μέτραγε …μέρες. Βρισκόταν στα τελευταία του.Η γυναίκα του η Μαίρη, είχε ετοιμάσει για την κηδεία τα μαύρα της ρούχα, ο άντρας της σε κακό χάλι, κρεβατωμένος, με μια τεράστια κοιλιά <τούμπανο>, πρησμένος – σαν εννιά μηνών έγκυος- και τα ούρα- κατά την αφήγηση του πατέρα μου, που τον έβλεπε, – δεν έβγαιναν, τις τελευταίες ώρες, ούτε με καθετήρα! Το ελάχιστο <λάδι> στο <καντήλι> του, έδειχνε ότι φτάνει στο τέλος. Λύπη από όλους, μεγάλη. Ο πατέρας μου-δεν ξέρω απο ποιόν- άκουσε ότι κάποιοι, Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη επιτελούν πολλές θεραπείες στους προσερχομένους και προσευχομένους με δάκρυα και πίστη. Οι άγιοι βρίσκονταν-έμαθε- στη Λέσβο. Αποφάσισε να πάει να τους ζητήσει βοήθεια. Ξεκίνησε. Είχε περάσει η τουριστική η σεζόν και οι επισκέπτες ελάχιστοι. Φτάνοντας στο νησί, πήρε ταξί για τον Άγιο Ραφαήλ. Καθώς πήγαιναν,προς Άγιο Ραφαήλ, σταμάτησαν με υπόδειξη του ταξιτζή και στον Ταξιάρχη του Μανταμάδου. (Ένα κερί πάνω- ένα κερί κάτω, άμα η ανάγκη της θεραπείας,είναι επείγουσα,σταλάζει βάλσαμο στην καρδιά μας!) Μπήκε στο ναό,λοιπόν,προσκύνησε- μόνος ήταν μπροστά στον Αρχάγγελο,δεν υπήρχανε άλλοι- και έπεσε καταγής, μπροστά στη φοβερή του μορφή(δέος πραγματικά σε πιάνει να την κοιτάξεις, τι πράμα ειν’ τούτο…) κλαίγοντας-επί πολύ- με δάκρυα ποτάμι, παρακαλώντας με πόνο ψυχής για τη σωτηρία του φίλου του. Καθώς ήταν πεσμένος-αυτός και το δάπεδο <ένα>- και τα δάκρυα τρέχαν ατέλειωτα, ακούει ξαφνικά μια φωνή. Ήταν η νεωκόρος, η οποία τον ενημέρωσε- σαν να μιλούσε για το φυσικότερο πράγμα του κόσμου: -Κύριέ μου, αυτό που ζητάτε θα γίνει! Άλλαξε χρώμα το πρόσωπο του Ταξιάρχη! Έκπληκτος ο πατέρας μου, σήκωσε το κεφάλι του, άνοιξε διάπλατα τα γαλάζια τα μάτια του και… – Τι να ιδώ, ρε κόρη, στο λέω και συγκινούμαι!.. Εκείνο το Πρόσωπο που ήτανε σκοτεινό και μαύρο όταν το πρωτοαντίκρισα, είχε πάρει- Κύριε Ελέησον- ένα ξεκάθαρα ρόδινο χρώμα! Σταυροκοπήθηκα! Πήρα λαδάκι που μου έδωσαν για ευλογία, πήρα και αγίασμα. Μετά από κει , προσκύνησα και στους Αγίους Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη… Άλλα κλάματα εκεί, άλλες προσευχές πάνω στων Αγίων τους τάφους. Έφυγα, με ένα θάρρος αλλιώτικο, μες στην ψυχή μου…επέστρεψα στην Αθήνα, πήγα στο σπίτι του Βασίλη του φίλου μου. Τον βρήκα στην άθλια κατάσταση… Τα ούρα δεν έβγαιναν… Οι γιατροί τον είχαν ξεγράψει… Του είπα: “Βασίλη, ξέρεις τι έχεις…” “Ναι…” ψιθύρισε ο Βασίλης. “Βασίλη, μόνο ο Θεός τώρα…” “Ναι..” ξαναψιθύρισε ο Βασίλης…που με το Θεό, καμία σχέση δεν είχε και δεν ξέρω και αν την απόκτησε… Του σταύρωσα την τουμπανιασμένη κοιλιά με το λαδάκι, του έδωσα να πιεί αγίασμα των αγίων απο τον Ταξιάρχη και απο τον Αγιο Ραφαήλ, και έφυγα… -Τι συνέβη μετά; -Να σου πώ: μετά από αυτό το σκηνικό, ο Βασίλης, άρχισε την <άφθονη διούρηση> που γράφανε κάποτε και για το “Σιδερένιο” οι εφημερίδες. Διούρηση στη διούρηση, ήρθε και η τουμπανιασμένη κοιλιά και ξεπρήστηκε και σηκώθηκε όρθιος, υγιής και πεντάγερος ο Βασίλης! Ήταν απίστευτο! Οι εξετάσεις έδειξαν ένα συκώτι, καινούργιο! Τρίβαν τα μάτια, οι γιατροί, οι γνωστοί , όλοι οι φίλοι. Από στόμα σε στόμα διαδόθηκε ότι κάτι του έδωσε ο Γιώργης- ο πατέρας μου- και τον γιάτρεψε. Ρώταγαν, οι γνωστοί, με γουρλωμένα από την έκπληξη μάτια: -Ρε! τι φάρμακο τού έδωσε ο Γιώργης και τον σήκωσε όρθιο; Γελούσε ο πατέρας μου: – Της Δωρεάς των Αγίων το Φάρμακο… Είναι Ζωντανοί οι Άγιοι σού λέω, π ά ν τ α να το θυμάσαι!

Αχτίδα Φωτός

Μου θύμισε η πιο πάνω ιστορία, μια δική μου ιστορία.

Πριν περίπου 4 χρόνια, άρχισα να προσεύχομαι για  μια κοπέλα η οποία για 5 χρόνια δεν μπορούσε να κάνει παιδιά. (Μη όνομα και μη χωριό). Εγώ, παρακαλούσα τον Θεό, την Παναγία και την Αγία Μαρίνα να κάνουν θαύμα να αποκτήσει μωράκι.

Ένα πρωϊνό ξύπνησα αναστατωμένη. Στον ύπνο μου είχα δει την κοπέλα να μου μιλά. Μου έλεγε πως η ψυχούλα της πονούσε γιατί δεν απέκτησε παιδάκι. 

Εγώ, ενώ πήρα την απόφαση να μην της αναφέρω τίποτα σχετικά με το όνειρο μου γιατί είναι πολύ λεπτό το θέμα, όταν την είδα να μιλά με άλλες κοπέλες αυθόρμητα (δεν ξέρω πως, σαν να μην μιλούσα εγώ), της φώναξα λέγοντας της "Αυτό που ποθείς.... (είπα το όνομα της) μου, θα γίνει. Θα πραγματοποιηθεί". Η κοπέλα με πλησίασε αρχίζοντας να κλαίει. "Εγώ, αντιμετωπίζω μεγάλο πρόβλημα" μου είπε. "Ξέρω" της είπα. Και συνεχίζοντας της διηγήθηκα το όνειρο μου. Αυτή, μου είπε πως την προηγούμενη μέρα πήγε στην εκκλησία της Αγίας Μαρίνας και την παρακάλεσε να της στείλει ένα σημάδι για να ξέρει αν θα μείνει έγκυος. "Και τώρα, ήρθες εσύ" μου είπε. "Και μου είπες αυτό". Καταλαβαίνετε πως νοιώθαμε και οι δύο. Έτρεμα, έτρεμε. Βούρκωσαν τα μάτια μας.

Της είπα να τηλεφωνήσει στον Ηγούμενο του Αγίου Γερασίμου και να μιλήσει μαζί του. Ήδη, είχα τηλεφωνήσει εγώ, στον Ηγούμενο και του μίλησα για τον πόθο της κοπέλας. Αυτός, μου είπε να του τηλεφωνήσει. Έτσι και έγινε. Αυτή, του τηλεφώνησε και ο Ηγούμενος της είπε πως θα μείνει έγκυος πριν την γιορτή του Αγίου Γερασίμου. 

Ασφαλώς, από την ημέρα εκείνη είχαμε μια ιδιαίτερη σχέση με την κοπέλα. Μιλούσαμε για τον πόνο της, την στεναχώρια της. Της είπα λόγω του ότι ήμουν ομοιοπαθής και για αυτό την καταλάβαινα, 

1) να μην χάνει την πίστη της

2) να εμπιστεύεται τον Θεό και τους Αγίους

3) να μην ακούει τον κόσμο και να αγχώνεται.

Όσο αφορά το τρίτο, "Δεν πρέπει" της είπα, "να σκέφτεσαι και να πονάς με κάθε λέξη που λέει ο οποιοσδήποτε". Δεν πρέπει να αγχώνεσαι και να στεναχωριέσαι. 

Ο κόσμος όχι από κακία πιστεύω,  (για να δικαιολογήσω τους ανθρώπους) αλλά από αφέλεια αρχίζει να πονά τον συνάνθρωπο του με λέξεις, με προτάσεις, με αδιάκριτες ερωτήσεις που γίνονται καρφιά και κοφτερά μαχαίρια που τρυπούν την καρδία. Σαν για παράδειγμα όσο αφορά το πολύ λεπτό θέμα που αντιμετώπιζα κι εγώ και η κοπέλα και χιλιάδες κοπέλες στην γη... 

1)  Γιατί δεν έμεινες έγκυος;

2)  Γιατί προσέχεις;

3)  Θα στεγνώσει η μήτρα σου αν δεν μείνεις έγκυος.

4)  Πρέπει να κάνεις μωρά, τώρα.

5)  Μα δεν βρήκες τον στόχο; (Λένε στον άντρα)

Οι πιο πάνω ερωτήσειςκαι πολλές άλλες,  προκαλούν μεγάλο πόνο στα άτομα που προσπαθούν να αποκτήσουν παιδάκι. (Δεν το καταλαβαίνει κάποιος αν δεν το ζήσει).

 Μου είπε μια μέρα "....... (ανάφερε το όνομα μου) μου, πέρασε η γιορτή του Αγίου Γερασίμου και δεν έμεινα έγκυος. Είμαι πολύ απογοητευμένη, πολύ πληγωμένη". Και εγώ, αυθόρμητα της είπα. "Δεν σου είπε όμως, ο ηγούμενος πια χρονιά". 

Την επόμενη χρονιά πριν την γιορτή του Αγίου Γερασίμου απέκτησε δίδυμα, γιο και κόρη. Αργότερα, γέννησε ακόμα ένα γιο. 

Υ.Γ. Ευχαριστώ όλους τους Αγίους, τον Θεό και την Παναγιά για το πιο πάνω θαύμα και για τα θαύματα που έζησα εγώ, προσωπικά, με όλη μου την ψυχή. Επίσης, εύχομαι να αντιληφθούμε όλοι πως θα πρέπει να προσέχουμε τι λέμε γιατί οι λέξεις γίνονται καρφιά και μαχαίρια που πονούν και την καρδιά και την ψυχή.

Νayia Κouls

Αχτίδα Φωτός

ΘΑΥΜΑΤΑ ΝΕΟ ΘΑΥΜΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ! Ζευγάρι ομολογεί πως έπιασε παιδι με τα σταφύλια του Οσίου Συμεών

Ένα παντρεμένο ζευγάρι από το Μινσκ της Λευκορωσίας μαρτυρεί το θαύμα από τις προσευχές των μοναχών του Αγίου Όρους...

Σύμφωνα με το agionoros.ru το ζευγάρι επί 10 έτη δεν μπορούσε να κάνει παιδιά. Έμαθαν ότι σε ένα από τα μοναστήρια του Αγίου Όρους η καλλιέργεια της αμπέλου που καρποφορεί θεραπεύει και βοηθάει τα άτεκνα ζευγάρια. Το νεαρό ζευγάρι στράφηκε προς το Άγιο Όρος και προς την χάρη και τη θαυματουργική δύναμη που πηγάζει από τον Όσιο Συμεών Κτήτορα της Μονής Χιλανδαρίου Αγίου Όρους. Τα σταφύλια του κλήματος αυτού θεραπεύουν θαυματουργικά την αδυναμία των ατέκνων γυναικών.

Το ζευγάρι πήρε σταφύλια και το θαύμα συνέβη!  Σε πέντε μήνες!

"Το ζευγάρι πέρασε από πολλές δοκιμασίες, αλλά δεν τόλμησε να διαμαρτυρηθεί στον Κύριο και προσευχήθηκε. Και ο Κύριος, βλέποντας την ευγνωμοσύνη, και την πίστη τους, τους έδωσε ένα παιδί", ανέφερε ο πρωθιερέας Ίγκορ Korostelev της ενορίας της Μητέρας του Θεού "Χαρά Πάντων των Θλιβομένων«, που παρέλαβε από το ζευγάρι μια εικόνα δώρο, ποιου άλλου βέβαια παρά του Οσίου Συμεών του Μυροβλήτου.

Διαβάστε επίσης το πιο κάτω:

  Η Θαυματουργός Φοινικιά του Αγίου Σάββα για τα στείρα ανδρόγυνα 

  via

Ο άθεος που έγινε ερημίτης, και το Θαύμα του Οσίου Παϊσίου

Στα μέσα Μαΐου του 2010, λίγο μετά το τέλος της ακαδημαϊκής μας χρονιάς, η Έμιλι κι εγώ γυρίσαμε στην Κύπρο για νέες συζητήσεις με τον πατέρα Μάξιμο. Θεωρούσα ότι η δουλειά μου είχε ολοκληρωθεί ουσιαστικά, επομένως δεν χρειαζόμουν άλλο υλικό για το βιβλίο.

 Όμως, η Έμιλι επέμενε να γνωρίσω έναν Κύπριο επιχειρηματία τον οποίο δεν γνώριζε η ίδια, αλλά που, σύμφωνα με μια στενή φίλη της, τη Θέκλα, είχε μια εκπληκτική ιστορία την οποία έπρεπε να ακούσω. Έχοντας ακούσει πολλές θαυμαστές και παραφυσικές ιστορίες, ήμουν απρόθυμος να επενδύσω κι άλλο χρόνο σε νέες γνωριμίες. Όμως, όπως συνήθως, η διαίσθηση της Έμιλι αποδείχθηκε απόλυτα εύστοχη. Τελικά, πείσθηκα να γνωρίσω τον Γιάννη, τον άγνωστο με την ασυνήθιστη εμπειρία... Ο Γιάννης στην αρχή αντιμετώπισε με καχυποψία τις προθέσεις της Έμιλι, όταν έλαβε το τηλεφώνημά της. «Πώς βρήκατε τον αριθμό μου;» ήταν η πρώτη του αντίδραση. Όπως φαίνεται, η ιστορία του ήταν ένα μυστικό που το γνώριζε μόνο ένας μικρός κύκλος έμπιστων φίλων. Η Θέκλα την είχε μάθει έμμεσα, από φίλους στην ενορία της είναι πάντα δύσκολο να κρατήσεις μυστικά στην Κύπρο Όταν, όμως, η Έμιλι του εξήγησε το λόγο του τηλεφώνηματος της, ο άγνωστος μαλάκωσε κάπως. «Έχω διαβάσει τα βιβλία του συζύγου σας», είπε. «Και δεν θα είχα αντίρρηση να του αφηγηθώ την ιστορία μου». Μια Δευτέρα πρωί, δύο μέρες μετά το τηλεφώνημα της Έμιλι, ο Γιάννης έφτασε στο διαμέρισμά μας μαζί με ένα φίλο του, τον Σωτήρη, συνταξιούχο κρατικό υπάλληλο. Στην αρχή έδειχνε ανήσυχος, αλλά όταν αρχίσαμε να μιλάμε, ξεπέρασε την επιφυλακτικότητά του. Το γεγονός ότι ο φίλος του ήταν πνευματικός μαθητής του πατρός Μαξίμου μας βοήθησε να δημιουργήσουμε μια φιλική επαφή από την αρχή. Ύστερα από μερικά λεπτά προεισαγωγικών εξηγήσεων, ο Γιάννης άρχισε να αφηγείται την ιστορία του λεπτομερειακά. Ήταν ένας πενηντάχρονος επιχειρηματίας, παντρεμένος, με δύο παιδιά, δύο κόρες εφηβικής ηλικίας. Σε ένα επιχειρηματικό ταξίδι σε μια πρώην σοβιετική δημοκρατία, τον συνέλαβαν και τον έκλεισαν φυλακή με πλαστές κατηγορίες σωματεμπορίας. Μας εξήγησε ότι οι δεσμοφύλακες στην πραγματικότητα ανήκαν σε ένα κύκλωμα τύπου μαφίας και η σύλληψή του έγινε με σκοπό να του αποσπάσουν λύτρα. Απαίτησαν τριάντα χιλιάδες ευρώ. Σύμφωνα με τον Γιάννη, η τοπική μαφία συνεργαζόταν με διεφθαρμένους πολιτικούς που είχαν διασυνδέσεις με το δικαστικό σύστημα της χώρας. «Κόντευα να τρελαθώ», μας είπε. «Δεν είχα ιδέα τι θα μου συνέβαινε και οι συνθήκες ζωής στη φυλακή ήταν άθλιες. Κρύωνα και πεινούσα». Αφού δεν ήξερε την τοπική γλώσσα και δεν είχε κανέναν για να τον υπερασπιστεί, ο Γιάννης βρέθηκε σε έναν καφκικό εφιάλτη.... Η οικογένειά του στην Κύπρο αγωνιούσε. Η γυναίκα του κατάφερε να προσλάβει ένα δικηγόρο, ο οποίος ήρθε σε επαφή μαζί του. Μέσω του δικηγόρου, η θρήσκα μητέρα του του έστειλε την Αγία Γραφή και ένα βιβλίο με τους βίους των αγίων. «Δεν ήμουν θρήσκος άνθρωπος», εξήγησε ο Γιάννης. «Δεν είχα ξαναδιαβάσει ποτέ την Αγία Γραφή ούτε και κανένα άλλο θρησκευτικό βιβλίο. Όμως, μέσα σε εκείνη την ολοκληρωτική απόγνωση και απομόνωση, άρχισα να διαβάζω αυτά τα δύο βιβλία όταν δεν με έβλεπαν οι φύλακες, καθώς το διάβασμα απαγορευόταν». Ένα βράδυ, καθώς ο Γιάννης ήταν ξαπλωμένος στην κουκέτα του τρέμοντας και νιώθοντας απαίσια, εμφανίστηκε στο κελί του ένας ηλικιωμένος μοναχός και του είπε ότι ήταν ο γέροντας Παΐσιος από το Άγιο Όρος. Ο Γιάννης έσπευσε να μας διαβεβαιώσει ότι δεν είχε ξανακούσει ποτέ για τον Παΐσιο και δεν ήξερε ποιος ήταν. Το βιβλίο με τους βίους των αγίων που του είχε στείλει η μητέρα του δεν έγραφε τίποτα για τον συγκεκριμένο γέροντα. «Ό γέροντας Παΐσιος σε εκείνο το όραμα μου είπε: “Τέκνον μου, μη φοβάσαι. Έχε πίστη και θα σε βοηθήσω να φύγεις από αυτό το μέρος. Αλλά πρέπει να μου υποσχεθείς πως όταν γυρίσεις στην Κύπρο, θα αναζητήσεις το γέροντα Σεραφείμ και θα τον έχεις ως πνευματικό και εξομολογητή σου”. Δεν είχα ξανακούσει ποτέ ούτε για το γέροντα Σεραφείμ», είπε ο Γιάννης. Μας είπε ότι είδε αρκετά ακόμα οράματα με το γέροντα Παΐσιο στο κελί του και ότι ο γέροντας του έδινε κουράγιο όσο κράτησε η εξάμηνη δοκιμασία του. Ο Γιάννης δήλωσε κατηγορηματικά ότι δεν παραληρούσε και δεν έβλεπε πράγματα που δεν υπήρχαν. Επιπλέον, τα οράματά του ήταν θεραπευτικά. Απαλλάχθηκε από το φόβο του και άρχισε να ελπίζει ότι τα δεινά του θα λάμβαναν τέλος σύντομα. Αν ήταν εκεί παρόντες συμβατικοί ψυχολόγοι ή ψυχίατροι για να ακούσουν την αφήγηση του Γιάννη, είμαι σίγουρος ότι θα ερμήνευαν τα οράματά του ως παραισθήσεις, αποκυήματα ενός εγκεφάλου υπό ακραία πίεση. Δεν θα μπορούσαν να βγάλουν άλλο συμπέρασμα, αφού η συμβατική επιστήμη, λειτουργώντας στο πλαίσιο της αναγωγιστικής κοσμοθεωρίας της νεωτερικότητας, δεν προσφέρει άλλες εξηγήσεις. Ήμουν σίγουρος, όμως, ότι η εμπειρία του Γιάννη δεν μπορούσε να εξηγηθεί με τέτοιο συμβατικό τρόπο. Έχω γνωρίσει προσωπικά ανθρώπους που είναι απόλυτα σώφρονες και φυσιολογικοί, αλλά έχουν βιώσει τέτοιες εμπειρίες και, έτσι, ήμουν ανοιχτός στο ενδεχόμενο αυτή η εμπειρία να ήταν αυθεντική. Ο Γιάννης τόνισε ότι δεν είχε καμία αμφιβολία πως τα οράματά του ήταν πραγματικά. Με τη βοήθεια του δικηγόρου του, αποφυλακίστηκε προσωρινά μέχρι την εμφάνισή του στην παρωδία δίκης που θα γινόταν, όπως το έθεσε. Ο δικηγόρος του, όμως, τον συμβούλευσε να εκμεταλλευτεί αυτή την ευκαιρία και να το σκάσει, γιατί, όπως τον προειδοποίησε, «δεν θα βρεις δικαιοσύνη εδώ και δεν θα μπορέσεις να φύγεις από τη χώρα ζωντανός». Ο Γιάννης κατάφερε να το σκάσει από τη χώρα. Ανησυχούσε ακόμη μήπως το κύκλωμα της μαφίας τον καταδίωκε μέχρι την Κύπρο και γι’ αυτόν το λόγο αντέδρασε καχύποπτα όταν έλαβε το τηλεφώνημα της’Εμιλι. Με την επιστροφή του στην Κύπρο, ο Γιάννης ανακάλυψε ότι ο γέροντας Σεραφείμ ήταν όντως υπαρκτό πρόσωπο, ένας γερο-ερημίτης που συνδεόταν με ένα από τα αρχαία ορεινά μοναστήρια του νησιού. Εκπληρώνοντας το αίτημα του γέροντα Παΐσιου, επικοινώνησε με το γέροντα Σεραφείμ για εξομολόγηση και πνευματική καθοδήγηση. Αυτός, με τη σειρά του, δέχθηκε τον Γιάννη ως μαθητή του. Έτσι, ο Γιάννης από αγνωστικιστής έγινε βαθιά θρήσκος. «Βλέποντας τα πράγματα εκ των υστέρων», μας είπε, «μπορώ να πω ότι η δοκιμασία μου ήταν το καλύτερο πράγμα που μου συνέβη στη ζωή μου. Μέσα από αυτήν ανακάλυψα τον Θεό». Μία εβδομάδα αργότερα, η ‘Εμιλι κι εγώ, μαζί με τον Γιάννη και το φίλο του τον Σωτήρη, ταξιδέψαμε σε μια δασώδη απομακρυσμένη περιοχή στους πρόποδες του Σταυροβουνίου για να συναντήσουμε τον πατέρα Σεραφείμ. Ο γέροντας Σεραφείμ ήταν μια πραγματική έκπληξη. Για ενενηντάχρονο μοναχό, ήταν απίστευτα ακμαίος και γεμάτος φωτεινή ενέργεια. Πραγματικά, έδειχνε τουλάχιστον τριάντα χρόνια μικρότερος από την πραγματική του ηλικία. Λεπτός και με μέτριο ύψος, μου θύμισε έναν από εκείνους τους σπάνιους εντυπωσιακούς ενενηντάρηδες αθλητές που τρέχουν ακόμη σε μαραθώνιους. Γρήγορα συνειδητοποιήσαμε ότι ο γέροντας εξέφραζε όλους τους καρπούς του Πνεύματος που είχε συζητήσει μαζί μας ο πατήρ Μάξιμος και για τους οποίους είχε γράψει ο Απόστολος Παύλος. Πραγματικά, ο πατήρ Σεραφείμ μου θύμισε το γέροντα Παΐσιο, τον οποίο είχα γνωρίσει το 1991, δύο χρόνια πριν αναπαυθεί. Όπως και Παΐσιος, ακτινοβολούσε μια άπλετη αφοπλιστική αγάπη και μια πηγαία χαρά που σε ηλέκτριζε. 

Η εύθυμη διάθεσή του, που θύμιζε επίσης το γέροντα Παίσιο, έκανε εγκάρδια τη συζήτηση και δημιουργούσε μια άμεση σύνδεση καρδιάς. Από προσωπική άποψη, χάρηκα όταν ανέφερε οτι είχε διαβάσει αρκετές φορές τις ελληνικές μεταφράσεις τον Όρους της Σιωπής και των Δώρων της Ερήμου και εξέφρασα μεγάλο θαυμασμό για τον πατέρα Μάξιμο.

Αφού ανάψαμε τα κεριά μας στο μικρό του παρεκκλήσι όπου έκανε τις ολονυκτίες και τις προσευχές του, ο γέροντας Σεραφείμ μας έδειξε το πλούσιο και περιποιημένα περιβόλι του, το οποίο φρόντιζε ο ίδιος. Αυτός και η ‘Εμιλι αντάλλαξαν πληροφορίες για διάφορα φυτά και τα μυστικά τους.

Μετά, καθίσαμε και οι πέντε σε παγκάκια κάτω από μια κληματαριά, ενώ ο γέροντας Σεραφείμ μας μίλησε για τη ζωή του. Στο μεταξύ, ο Γιάννης, δείχνοντας την εξοικείωσή του με το ερημητήριο, μας ετοίμαζε αναψυκτικά.

Μέχρι τα εβδομήντα του, ο γέροντας Σεραφείμ ήταν άθεος και ένα από τα πρώτα μέλη μεγάλου κόμματος του νησιού.

«Μπήκα στο κόμμα στα δεκαπέντε μου», μας είπε, «επειδή από πολύ νωρίς στη ζωή μου είχα ένα τρομερό πάθος με τη δικαιοσύνη. Κοίταζα γύρω μου και το μόνο που έβλεπα ήταν η εκμετάλλευση των φτωχών από τους πλούσιους. Οι μοναδικοί που πάλευαν για εντιμότητα και δικαιοσύνη ήταν οι συνδικαλιστές, οι οποίοι εκείνη την εποχή ήταν όλοι μέλη του κόμματος. Έτσι μπήκα στο κόμμα. Πίστευα ότι το κόμμα είχε τις απαντήσεις σε όλα τα προβλήματά μας. Η θρησκεία δεν ήταν για εμένα. Ήταν το όπιο του λαού».

Ο γέροντας Σεραφείμ παντρεύτηκε και έκανε τρία παιδιά, δύο γιους και μία κόρη. «Αντίθετα από εμένα», μας είπε, «η γυναίκα μου ήταν πολύ θρήσκα και πήγαινε στην εκκλησία κάθε Κυριακή. Τη συνόδευα μέχρι εκεί και μετά πήγαινα σε ένα κοντινό καφενείο κι έπαιζα χαρτιά ή τάβλι μέχρι να τελειώσει η λειτουργία. Μετά, γύριζα μαζί της σπίτι...»

«Φανταστείτε, δεν είχα μπει ποτέ μου σε εκκλησία από τα δεκαπέντε μου μέχρι τα εβδομήντα. Ήμουν άθεος επί πενήντα πέντε χρόνια!»

Ο γέροντας Σεραφείμ γέλασε τρανταχτά!

Μετά, συνέχισε λέγοντας ότι οι άνθρωποι που είχε γνωρίσει στο κόμμα δεν ήταν κακοί άνθρωποι. Είχαν καλές προθέσεις και ενδιαφέρονταν ειλικρινά για το κοινό καλό. Αυτοί ήταν που, στο διάστημα της βρετανικής κυριαρχίας, δούλεψαν ενεργά για να θεσπιστεί νομοθετικά η οκτάωρη εργασία και άλλοι νόμοι που προστάτευαν τα δικαιώματα των εργατών.

Σε ένα σημείο της ζωής του, λόγω οικονομικών δυσκολιών, ο πατήρ Σεραφείμ μετανάστευσε με την οικογένειά του στο Λονδίνο, όπου έγινε επιτυχημένος επιχειρηματίας ανοίγοντας εστιατόρια που σέρβιραν ένα από τα τυπικά φαγητά των Άγγλων, ψάρι με τηγανητές πατάτες. Όλο αυτό το διάστημα παρέμεινε αφοσιωμένος στην ιδεολογία του. «Μου άρεσαν, επίσης, τα τυχερά παιχνίδια», πρόσθεσε γελώντας. «Ήταν ένα από τα πολλά μου βίτσια. Βλέπετε, δεν πίστευα σε τίποτα άλλο πέρα από την ύλη».

Ύστερα από αρκετά χρόνια στην Αγγλία, ο πατήρ Σεραφείμ επέστρεψε στην Κύπρο και επένδυσε τις οικονομίες του σε ένα ξενοδοχείο στη Λεμεσό. Τα παιδιά του έκαναν δικές τους οικογένειες κι αυτός επέστρεψε στις πολιτικές του δραστηριότητες.

Μια προσωπική κρίση, για την οποία δεν μας έδωσε λεπτομέρειες, άλλαξε ριζικά την κοσμοθεωρία του.

«Σε μια στιγμή απελπισίας», συνέχισε, «έπεσα στα γόνατα και φώναξα:

“Θεέ μου, αν υπάρχεις, δείξε μου ένα σημάδι της ύπαρξής σου και βοήθησέ με, με τα προβλήματά μου!”»

Αυτό ήταν ένα σημείο καμπής στη ζωή του πατρός Σεραφείμ, που, πριν γίνει μοναχός, λεγόταν Ανδρέας.

Βίωσε μια πνευματική εμπειρία, μια κλασική αποκάλυψη σαν του Παύλου στο δρόμο προς τη Δαμασκό, στην οποία, όπως είπε ο ίδιος, «εντελώς ξαφνικά οι ουρανοί άνοιξαν και είδα την εκθαμβωτική δόξα του Θεού».

Κούνησε το κεφάλι και είπε ότι, δυστυχώς, δεν υπάρχουν οι κατάλληλες λέξεις για να εξηγήσει τι του είχε συμβεί... Ένα πράγμα ήταν βέβαιο σε ηλικία εβδομήντα ετών, η συνειδητότητα του πατρός Σεραφείμ άλλαξε ριζικά.

Ενώ ήταν άθεος, μεταμορφώθηκε σε έναν βαθιά ευλαβικό πιστό, σε τέτοιο σημείο ώστε, με τη συναίνεση της γυναίκας του, αποφάσισε να γίνει μοναχός και να περάσει την υπόλοιπη ζωή του σε συνεχή προσευχή και περισυλλογή. Μάλιστα, η γυναίκα του αποφάσισε να γίνει κι αυτή μοναχή και, μαζί με τον άντρα της, να αφιερώσει τα υπόλοιπα χρόνια της στην επιδίωξη της ένωσης με τον Θεό. Δυστυχώς, πέθανε τρεις μήνες μετά την απόφασή της να πάει σε μοναστήρι.

Ο πατήρ Σεραφείμ επισκέφθηκε μερικά μοναστήρια ζητώντας να γίνει δόκιμος μοναχός, αλλά τον απέρριπταν για τί ήταν πολύ μεγάλος σε ηλικία για να μονάσει.

Σε μια από τις μονές, ένας μοναχός του είπε ότι «τα μοναστήρια δεν είναι οίκοι ευγηρίας. Άλλωστε, δεν δεχόμαστε παντρεμένους εδώ.

Ο πατήρ Σεραφείμ (ή Ανδρέας εκείνη την εποχή) πήγε στο Άγιο Όρος και συμβουλεύτηκε έναν σεβαστό ερημίτη. Αυτός του είπε να επιστρέφει στην Κύπρο και τον διαβεβαίωσε ότι θα τον δέχονταν στην τελευταία μονή που τον είχε απορρίψει.

Με την επιστροφή του στο νησί, πήγε πάλι σε αυτό το μοναστήρι και δήλωσε: «Ήρθα εδώ για να μείνω και δεν έχω σκοπό να φύγω».

Ο γέροντας της μονής, ένας φημισμένος άγιος άνθρωπος που ήταν προικισμένος με διόραση (και ο οποίος έπαιξε επίσης ένα ρόλο στην αρχή της πνευματικής ζωής του πατρός Μαξίμου), έκανε μια μεγάλη συζήτηση μαζί του.

Συνειδητοποίησε ότι η εμπειρία του πατρός Σεραφείμ ήταν μια γνήσια εκδήλωση του Αγίου Πνεύματος και του έδωσε άδεια να παραμείνει στη μονή. Έτσι, ο πατήρ Σεραφείμ μεταβίβασε την περιουσία του στα παιδιά του και έγινε μοναχός.

«Επί δύο χρόνια», μας είπε ο πατήρ Σεραφείμ, «προσπάθησα να είμαι υποδειγματικός δόκιμος, δείχνοντας ολοκληρωτική υπακοή στον μοναστικό τρόπο ζωής και στο γέροντα. Ταυτόχρονα, επειδή είχα πολλές πρακτικές ικανότητες από τις εμπειρίες μου στον κόσμο, ήμουν πολύ χρήσιμος στη μονή. Δεν τους έγινα βάρος όπως φοβήθηκαν στην αρχή και κατέληξαν να εκτιμήσουν τη διαμονή μου εκεί».

Όμως, ο πατήρ Σεραφείμ βρήκε τη ζωή στη μονή πολύ εύκολη και λαχταρούσε μεγαλύτερες πνευματικές προκλήσεις. Βιαζόταν να προχωρήσει...

Το πάθος του ήταν να ενωθεί με τον Δημιουργό του όσο πιο γρήγορα μπορούσε, πριν φύγει από αυτή τη ζωή. Η πνευματική εμπειρία του τον έκανε να νιώθει ανυπομονησία με οτιδήποτε λιγότερο. Ο γέροντας της μονής, που ήταν ο ίδιος τέσσερα χρόνια νεότερος από τον πατέρα Σεραφείμ, αναγνωρίζοντας τα ειδικά του χαρίσματα και την ασυνήθιστη πνευματική του κατάσταση, τον έκειρε «μεγαλόσχημο», που είναι το ανώτατο επίσημο αξίωμα για έναν μοναχό, το αντίστοιχο ενός διδακτορικού.

Επιπλέον, του έδωσε την ευλογία του για να γίνει ερημίτης και να αφιερώσει την υπόλοιπη ζωή του σε ένα πιο αυστηρό πρόγραμμα προσευχής.

Ο πατήρ Σεραφείμ πήρε άδεια να χρησιμοποιήσει ένα ερημητήριο που ήταν ιδιοκτησία μιας άλλης μονής, σε μικρή απόσταση στο πευκόφυτο βουνό.

Εκεί, ζούσε με ακατάπαυστη προσευχή σχεδόν είκοσι χρόνια. Έτρωγε μόνο μία φορά τη μέρα, νήστευε τις περισσότερες μέρες του έτους και δούλευε μερικές ώρες κάθε μέρα στον κήπο του για να έχει να τρώει.

Επιπλέον, κάθε μέρα από τις εννιά μέχρι τις έντεκα το πρωί καλωσόριζε προσκυνητές που ζητούσαν πνευματική καθοδήγηση. Την περισσότερη ώρα, όμως, την περνούσε με προσευχή, ενώ κοιμόταν ελάχιστα. Κάθε βράδυ, ο πατήρ Σεραφείμ είχε ολονυκτία. Προσευχόταν για το καλό των άλλων και του κόσμου και για τη δική του σωτηρία.

«Δεν ήμουν ποτέ πιο ευτυχισμένος σε όλη μου τη ζωή», μας είπε με συγκίνηση στη φωνή του. Ο πατήρ Σεραφείμ ήταν ζωντανό παράδειγμα χαρούμενου ανθρώπου.

Βασισμένοι στο χρόνο που περάσαμε μαζί του, δεν είχαμε καμιά αμφιβολία ότι αυτά που μας είπε ήταν αλήθεια. «Η αγάπη και η ευσπλαχνία του Θεού για κάθε άνθρωπο είναι ανείπωτη, πιστέψτε με!» μας είπε επανειλημμένα. Ήταν το ίδιο μήνυμα που είχα ακούσει να επαναλαμβάνει ο γέροντας Παΐσιος όταν τον γνώρισα με τον Αντώνη και τον πατέρα Μάξιμο το 1991.

Ήταν επίσης το μήνυμα που είχαμε ακούσει από έναν άλλον σεβαστό ερημίτη στο πρόσφατο ταξίδι μας στο Αγιο Όρος.

Πραγματικά, εκείνος ο ερημίτης δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του καθώς μας μιλούσε για τη δύναμη της αγάπης του Χριστού για όλους τους ανθρώπους.

Όπως και ο πατήρ Σεραφείμ, μιλούσε με τη βεβαιότητα του ανθρώπου που είχε άμεση εμπειρία της αγάπης του Θεού για τα πλάσματά Του.

Ο πατήρ Σεραφείμ μας παρακίνησε να τον επισκεφθούμε πάλι στο ερημητήριό του και συμφώνησε ευχαρίστως όταν η Έμιλι του ζήτησε στην επόμενη επίσκεψή μας να φέρουμε μαζί μας το φίλο μας τον Βλαδίμηρο. Αφού ήταν και οι δύο πρώην μέλη του ίδιου κόμματος, θα είχαν πολλά πράγματα να συζητήσουν.

Όμως, ο απώτερος σκοπός της Έμιλι ήταν να βοηθήσει ο πατήρ Σεραφείμ τον Βλαδίμηρο να ξεπεράσει την κατάθλιψη και το φόβο του για τα γηρατειά και το θάνατο.

Την επόμενη εβδομάδα πήγαμε τους φίλους μας από τη Λεμεσό στο ερημητήριο του πατρός Σεραφείμ και ο γέροντας υποδέχθηκε εγκάρδια τον Βλαδίμηρο και τη γυναίκα του, την  Ελενα, με την προσφώνηση «αγαπημένοι μου φίλοι».

Μιλώντας μαζί τους, τους αφηγήθηκε πολλές ιστορίες σχετικές με την προσωπική του μεταμόρφωση που τον έστρεψε από το κόμμα στην αποκλειστική αναζήτηση του Θεού.

Όμως, ένα μεγάλο μέρος της συζήτησης ανάμεσα στον πατέρα Σεραφείμ και τον Βλαδίμηρο αφορούσε ανθρώπους και γεγονότα από τα πολλά χρόνια που είχαν περάσει και οι δύο στο ίδιο κόμμα. Αυτό από μόνο του αναζωογόνησε τον Βλαδίμηρο και τον έκανε να νιώσει άνετα με τον πατέρα Σεραφείμ.

 Όμως, δεν ήταν σαφές εκείνη τη στιγμή αν αυτή η συνάντηση επηρέασε καθόλου την κοσμοθεωρία του Βλαδίμηρου.

Στο ταξίδι της επιστροφής στη Λεμεσό, συζήτησα με την Έμιλι και τους φίλους μας μερικές σκέψεις μου για το πώς μπορεί κανείς να κατανοήσει... τη ριζική μεταμόρφωση του πρώην άθεου.

Πηγή: Απο το βιβλίο: Ο μέσα ποταμός, του Κυριάκου Μαρκίδη, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΟΠΤΡΑ 

via

Διάβασε και τα πιο κάτω:

• Ο άθεος φοιτητής
• Ο άθεος και η γριούλα

Nayia Kouls

Αχτίδα Φωτός

Η Θαυματουργός Φοινικιά του Αγίου Σάββα για τα στείρα ανδρόγυνα

Ευλαβέστατοι προσκυνητές των Αγίων Τόπων και της Ιεράς Μονής του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου, κρατάτε ήδη στα χέρια σας ως πολύτιμη ευλογία μερικά φύλλα από τη θαυματουργό φοινικιά που φύτευσε ο ίδιος ο Άγιος Σάββας μέσα στη Λαύρα του. 

Το δένδρο αυτό του Αγίου είχε ξεραθεί πριν μερικές δεκαετίες, αλλά με θαυμαστό τρόπο και πάλι
βλάστησε νέο στο ίδιο σημείο και συνεχίζει να τελεί πάμπολλα θαύματα, κυρίως σε ευλαβή
και στείρα ανδρόγυνα.
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, μην ξεχνάτε, ότι πρώτιστο στοιχείο για να ενεργήσει η Χάρις
του Θεού είναι η ακλόνητη πίστη, ο φόβος του Θεού και η ευλάβεια προς τον Όσιο. Εξίσου
απαραίτητη είναι η από μέρους σας νηστεία κατά την εκάστου δύναμη σε συνδυασμό με
αποχή από τις σαρκικές συζυγικές σας σχέσεις. Αυτονόητη επίσης είναι η αύξηση της
προσωπικής και κοινής συζυγικής σας προσευχής, καθώς και η συχνή προσέλευσή σας στα
ιερώτατα Μυστήρια της Εξομολογήσεως και Θείας Κοινωνίας.
Με το τέλος αυτού του πνευματικού σας αγώνα (εντατικής προσευχής και γενικής
εγκράτειας), κάνετε ένα ρόφημα βράζοντας τα φοινικόφυλλα, τα οποία μετά πρέπει να
καούν, και ακολούθως έλθετε και πάλι σε σωματική ένωση μετά πίστεως, αγάπης και φόβου
Θεού.
Σας υπενθυμίζουμε, ότι η στείρωση και η αδυναμία τεκνοποιίας σε καμιά περίπτωση δεν
αποτελεί κατάρα ή τιμωρία του Θεού. Αντιθέτως μάλιστα πολύ συχνά εκδηλώνεται μέσα
από αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο παιδαγωγίας, η πλούσια αγάπη του Θεού, ο Οποίος θέλει
πάντοτε να στρεφόμαστε και να ελπίζουμε στην παντοδύναμη και αγαθή Του πρόνοια και
σε τίποτα το ανθρώπινο.
Ενθυμηθείτε πόσες στείρες γυναίκες στην Αγία Γραφή με την υπομονή και την τέλεια αγάπη
και ελπίδα στο έλεος του Θεού έγιναν οι ευτυχέστερες των μητέρων: η Άννα, η μητέρα του
Προφήτου Σαμουήλ, η Ελισάβετ, η μητέρα του Τιμίου Προδρόμου, η Αγία Άννα η
Θεοπρομήτωρ, μητέρα της Παναγία μας, και πλήθος άλλων Αγίων στην Καινή Διαθήκη, για
τα ονόματα των οποίων χρειάζεται και εδικό βιβλίο να γραφεί.
Αγαπητοί μας αδελφοί, ας αφήνουμε το Θεό να ενεργεί, όπως Εκείνος γνωρίζει. Ας τον
ευχαριστούμε πάντοτε και για τις ευλογίες Του και για τις ευλογημένες πατρικές παιδαγωγίες
Του.

Ένα πράγμα να ενθυμείσθε καλά: ο Κύριος δεν θέλει να Του δίνουμε, για να μας
δώσει, αλλά να Του δινόμαστε με την αγαθή μας προαίρεση και την καθαρή μας καρδιά. Αν
κάποτε σας αξιώσει και αποκτήσετε τέκνα, μη νομίσετε ότι σας ανήκουν αποκλειστικά. Όλα
είναι δικά Του δώρα. Αν πάλι δεν σας δώσει, από αγάπη και μόνον ενεργεί. Ας μάθουμε να
μην προσβλέπουμε μόνο στα δώρα του Θεού, αλλά να ζητούμε τον ίδιο το Θεό και τη
Βασιλεία Του, όπως μας είπε (Ματθ. 6,33). Τότε όλα όσα χρειαζόμαστε πραγματικά θα μας
τα δωρίσει πλουσίως και θεοπρεπώς.
Σας ευχόμαστε ολόψυχα η Χάρις του Θεού και η ευλογία του Αγίου Σάββα να σας
συνοδεύουν παντού και πάντοτε.

*Πηγή Υλικού
Αρχιμ. Ευδόκιμος, Ιερά Μονή Αγίου Σάββα
Επιλογή υλικού
Αικατερίνη Διαμαντοπούλου
Υπεύθυνη υλικού των Ιστοχώρων του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων

Διαβάστε επίσης το πιο κάτω: 

  ΘΑΥΜΑΤΑ ΝΕΟ ΘΑΥΜΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ! Ζευγάρι ομολογεί πως έπιασε παιδι με τα σταφύλια του Οσίου Συμεών 

  via

Nayia Kouls

Αχτίδα Φωτός

Κάνετε κλικ εδώ για να γίνουμε φίλοι στο facebook group μου και να βλέπετε πρώτοι τις καινούριες αναρτήσεις

Γονιμοποίηση του ωαρίου από το σπερματοζωάριο (video)

Αχτίδα Φωτός

  Αναρωτιώμαστε αν γίνονται θαύματα. Αν αναλογιστούμε την γέννηση ενός παιδιού θα αντιληφθούμε πως καθημερινά γίνονται θαύματα.

Η κάθε μέρα που περνά και σβήνει μέχρι την γέννηση της άλλης μέρας είναι θαύμα.
Θαύμα είναι η γέννηση. Θαύμα είναι η σύλληψη μέχρι την γέννηση. Θαύμα είναι το μωράκι που μεγαλώνει.

Ένα από τα πολλαπλά και καθημερινά θαύματα είναι το ταξίδι του σπέρματος μέχρι να γίνει η σύλληψη και η ανάπτυξη του εμβρύου.

Αχτίδα Φωτός

Είδα ολοζώντανο τον Αρχάγγελο Μιχαήλ με την πανοπλία και το σπαθί του, δίπλα μου

Στις 22 Απριλίου 1994, εισήχθηκα στο Εύγενίδειο Θεραπευτήριο με 4,5 κιλά εμπύημα δεξιού ήμιθωρακίου, με συμπτώματα απολύτου άπνοιας, αδυναμία βάδισης, 41,5 πυρετό, ενώ υπέστην και διαβητικό σοκ αγνώστου αιτιολογίας.

Μέσα από ένα σύννεφο έβλεπα και άκουγα τα συμβαίνοντα μέσα στο χειρουργείο, και το βάσανο το μεγάλο ήταν, ότι, σαν γιατρός γνώριζα πολύ καλά την κρίσιμη κατάσταση μου. Γνώριζα, ότι το ποσοστό κατάληξης (θανάτου μου) ήταν γύρα) στο 95%. Και δεν είχα άδικο.
Μάλιστα ήμουν και επιεικής στην κρίση μου, γιατί ή ιατρική ομάδα πού αποτελείτο από τον Ιωάννη Μπελένη, διευθυντή του Ευαγγελισμού, τον καθηγητή Χρυσόστομο Μελισσινό, διευθυντή πνευμονολογικής κλινικής στο Νοσοκομείο Υγεία, και με την Ειρήνη Μπατάλη, αναισθησιολόγο, να φοβάται να μου δώσει νάρκωση για τον κίνδυνο ανακοπής της καρδιάς λόγο) βάρους μου- συζητούσαν δυνατά γιατί δεν πίστευαν ότι άκουγα τα λεγόμενα τους. Τούς άκουγα να μου δίνουν ζωή μόνο 2%!

-Θα κάνουμε ότι μπορούμε, έλεγαν, γιατί οι πιθανότητες ζωής είναι ελάχιστες, με ποσοστό κατάληξης 98%! Έτσι κι αλλιώς καταδικασμένος είναι...

Εκείνη την ώρα αισθάνθηκα μόνος, κατάμονος... Έκανα με κόπο τον σταυρό μου και προσευχήθηκα στον προστάτη μου, τον Ταξιάρχη:

-Ταξιάρχη μου, Αρχάγγελε Μιχαήλ, μη με αφήνεις, μη με εγκαταλείπεις. Εσένα μόνο έχω τώρα, σ' εσένα εμπιστεύομαι την ζωή μου...!

Ένας μεταλλικός θόρυβος διέκοψε την νοερά προσευχή μου. Φοβήθηκα ότι με την κίνηση των χεριών μου έριξα κάποιο εργαλείο, και προσπάθησα να γυρίσω το κεφάλι μου προς την κατεύθυνση του θορύβου. Και τότε...ώ Θεέ μου... Ό Αρχάγγελος Μιχαήλ, ό Ταξιάρχης, με την πανοπλία του και το σπαθί στο δεξί χέρι του, στεκόταν πλάι μου, χαμογελαστός και ολοζώντανος!

-Δανιήλ, είμαι εδώ, μου είπε. Δεν σε εγκατέλειψα. Σε προστατεύω. Εγώ θα σε χειρουργήσω, και θα γίνεις καλά. Μη φοβάσαι!

Ήταν τα λόγια του Αρχαγγέλου και καθώς μου μιλούσε ακούμπησε το ξίφος στο στήθος μου!... Σε λίγο ήλθε ό καθηγητής Μπελένης. -Άς προσευχηθούμε μαζί πάτερ Δανιήλ, μου είπε, και με την βοήθεια του Θεού όλα θα πάνε καλά.

Και πράγματι πήγανε. Ή εγχείρηση πέτυχε. Το χέρι του γιατρού πού το οδηγούσε ό Αρχάγγελος, είμαι βέβαιος γι' αυτό, μου ξανάδωσε πάλι την ζωή πού είχε αρχίσει να φεύγει από μέσα μου.

Διηγείται ό π. Δανιήλ Σάπικας, Αρχιμανδρίτης και γιατρός

Via


Τα θαύματα γίνονται όταν πιστεύουμε και εμπιστευόμαστε τον Θεό ολόψυχα.

Αχτίδα Φωτός