................................................................................................................................................................................. Ξέχασα να φορέσω να φορέσω τα ρούχα μου!!!! - Αχτίδα Φωτός

Ξέχασα να φορέσω να φορέσω τα ρούχα μου!!!!

Flexslider

"
"

Translator

» » » » Ξέχασα να φορέσω να φορέσω τα ρούχα μου!!!!



Τρέχουμε τρέχουμε για  να προλάβουμε, λες και θα χάσουμε το τρένο. Να προλάβουμε τι; Μήπως γνωρίζουμε; Ντρρρρ!!!!! Ντρρρρ!!!!! Το ξυπνητήρι χτυπά. Αμέσως στο πόδι. Φοράμε τα ρούχα μας βιαστικά. Αρπάζουμε λίγο ψωμί, λίγο τυρί, πίνουμε μονορούφι το γάλα, τον καφέ, το νερό ή τον χυμό μας. Λέμε ένα απότομο κοφτό γεια στους δικούς μας ανθρώπους. Καλημέρα στον γείτονα, αν πούμε και συνεχίζουμε με το τρέξιμο.

"Ήρθες;". "Ήρθα" λέμε αρπάζοντας το τηλέφωνο στην δουλειά, φορώντας την στολή ως νοσοκόμοι, γράφοντας στον πίνακα ως δάσκαλος, κόβοντας το κρέας ως χασάπης, χτίζοντας ως οικοδόμοι, βάζοντας την ένεση ως νοσοκόμοι....

"Πήγαινε στην υπεραγορά, στον χασάπη, στο κατάστημα, να πληρώσεις τους λογαριασμούς, να πάρεις το αυτοκίνητο στον μηχανικό."  "Εντάξει", λέμε βιαστικά γυρίζοντας το τιμόνι αποφεύγοντας ορισμένα αυτοκίνητα, δύο τρεις περαστικούς που διασταυρώνουν τον δρόμο, περνώντας με κόκκινο.
"Δεν προσέχεις;". "Που πας βρε γαϊδούρι, βρε βόρτο... που πας ρεεε!!! Ρεεε!!!". (Δεν ησυχάζουμε αν δεν πούμε όλα τα ζώα του ζωολογικού βασιλείου."Χάσου ρε ακάκα. Τι κάνεις; ακακία;" Σε τέτοιες περιπτώσεις χάνεται η ευγένεια. Όμως, την είχαμε και την χάνουμε; Κάπου χάθηκε στην πορεία πριν χρόνια. Από μικρή ηλικία ακούγοντας τους γονείς, τους φίλους, τους γείτονες, τους γνωστούς και τους αγνώστους. "Που πας;" ξανακούμε άγρια την ερώτηση από άλλο άτομο. "Μπας και ξέρω;" λέω ψιθυρίζοντας σιγανά.

Από το πρωι τρέχω για να προλάβω.  Να προλάβω όμως τι; Πρέπει να πάρω το παιδί στο σχολείο, από το σχολείο στα φροντιστήρια, στον γιατρό (εγώ θα τον χρειαστώ αν συνεχίσω το τρέξιμο). Το καθημερινό, υποχρεωτικό τρέξιμο, το τρέξιμο στις σκέψεις, στα όνειρα, στις φαντασιώσεις. Η ώρα περνά γρήγορα. Κι άλλη να είχα. Να ΄χα μέρες να προσθέτω κι άλλες. Να φτιάχνω και  άλλα χρόνια. Αυτή η ζωή δεν με φτάνει. Θέλω κι άλλες δέκα.

Πρέπει να πληρώσω το χαράτσι, να ετοιμάσω φαγητό, να πλύνω, να σιδερώσω, να σφουγγαρίσω, να φάω, να πιω, να κάνω μπάνιο..., να μπω στο φέϊσμπουκ, να μιλήσω με δυό τρεις εκατοντάδες, χιλιάδες φίλους, να παίξω candy crash, diamond dash, μπιλιάρδο, σκάκι, τάβλι... "Ξέχασα κάτι;" Τίποτα σημαντικό. "Ξέχασα να κοιμηθωωώ!!!

Ντρρρ!!! Ντρρρ!!! Ντρρρ!!! Το ρολόι κτυπά. "Ξημέρωσε κιόλας; Μααα!!! Δεν πρόλαβα να κλείσω μάτι.  Πως πέρασε έτσι η ώρα;".  "Γρήγορα στην τουαλέτα. Στην κουζίνα, το ψωμοτύρι, στην πόρτα. Την έκλεισα; Αμέσως στο αυτοκίνητο. Η ώρα περνά. Δεν προλαβαίνω. Νυστάζωω!!! Δεν πειράζει κοιμάμαι μετά την δουλειά αν προλάβω. Μετά, στο νυχτερινό γκουγκολσερφάρισμα. Δεν προλαβαίνω να πάω δουλειά. Πιο γρήγορα. Τρέξεεε!!!  Τρέχωωω!!!". "Τι κάνεις εκεί; Τι φοράς ρεεε!!!".

"Ωχ! Ξέχασα να φορέσω τα ρούχα μουυυυ".


Share

You may also like

Δεν υπάρχουν σχόλια

Leave a Reply

Συνολικες προβολες σελιδας

Mualaf

Flag Counter